archief

Weeknummer

#10-24

Hoe moeilijk kan het zijn, elke week de leukste muzikale ontdekking online zetten? Net zo moeilijk als slechte muziek delen, je portfolio aanvullen, je droomgarage in beeld brengen en catchphrases bijhouden. Bijvoorbeeld.
Maar toch, ik ga stoïcijns verder waar ik gebleven was, weeknummer 10 uit 2010. Als niemand mijn site bezoekt, is het altijd nog een leuk archief voor mezelf.

week 10
Uitgeprobeerd vanwege een bezoekje (van hem en mij) aan de Nederpopshow, en blijven hangen:
Tim Knol – Only Waiting

week 11
Als ik deze categorie netjes elke week op tijd bij zou houden, had dit nummer het niet gehaald. Ik begreep niet goed wat ik hoorde, maar mijn waardering groeide gestaag, en uiteindelijk is deze kruisbestuiving tussen The Whitest Boy Alive en LCD Soundsystem denk ik de fijnste ontdekking van het jaar:
Caribou – Odessa

week 12
Pretentieloze oude soul:
Anne Sexton – You’ve Been Gone Too Long

week 13
Lekker gekke electronica met een lekker gek intro. Als ik muzikaal was geweest, had mijn muziek wellicht zo geklonken. Om het vervolgens uit schaamte waarschijnlijk nooit aan iemand te laten horen:
Javelin – Soda Popinski

week 14
Reclames. Het enige waar het goed voor is, is om nieuwe muziek onder de aandacht te brengen. Of in dit geval oude muziek; met dank aan Adidas:
Dee Edwards – Why Can’t There Be Love

week 15
Mash-ups zijn vaak één keer leuk, om daarna snel de originelen weer op te zetten. Maar verrek, deze combinatie werkt gewoon té goed, Mos Def op reggae-klanken, het hele album is zo goed en gratis als dit nummer:
Mos Dub – History Town

week 16
Retro-R&B-Soul-Rock. Alleen al voor de artiestennaam in mijn collectie aanwezig:
Black Joe Lewis & The Honeybears – Boogie

week 17
Laat ontdekte singer-songwriter. Met een stem waarvan je eerst denkt dat het een grapje is, maar die toch erg snel een tuintje in je hart opeist. Niet voor stoertjes:
The Tallest Man On Earth – Love Is All

week 18
Nu ik zo achterloop, kan ik in ieder geval wel stellen dat The Black Keys het album van mijn jaar hebben afgeleverd. Misschien geen dikke hits, maar als je op een onbewoond eiland zou belanden, is hun muziek het enige wat je nodig hebt. Rauwe, emotionele, dansbare, heftige, melodieuze, vette, soulvolle, tijdloze gitaarmuziek:
The Black Keys – Sinister Kid

week 19
Aandenken aan Buckskamp Light, alwaar DJ Trap ons verblijdde met deze o zo slechte banger:
The Partysquad – Stuk

week 20
Lang uitgekeken naar het album van Guilty Simpson en Madlib samen. Nou, viel dat even tegen. Gelukkig viel tussen de chaos nog dit pareltje te bespeuren. De stem van Guilty is denk ik toch de fijnste in hiphop-land:
Guilty Simpson – Cali Hills

week 21-24
Computer- en dus downloadloze vakantie.

Weeknummer

#9: Jamie Lidell

Deze stond al een tijdje klaar. Week 9 is dan ook alweer drie weken voorbij, maar dit nummer blijf ik nog wel even draaien. Zijn eerste album is natuurlijk onovertroffen, soul maar dan nieuw. Zijn tweede album vond ik wat gemakkelijk, soul maar dan pop. En dit is dus een voorbode van album drie, ik ben benieuwd. Niet direct catchy, maar wel erg goed, soul maar dan rauw:
Jamie Lidell – Compass

Weeknummer

#8: The Drums

Soms verkoopt er iets uit bij Paradiso waar je zelf nog nooit van gehoord hebt. Goede reden om dan op zijn minst even te luisteren wat het is. (Maar wat is het, MGMT light?) Wel jammer dat je er dan sowieso niet meer bij kan zijn:
The Drums – Let’s Go Surfing

Weeknummer

#7: Aloe Blacc

Puur toeval dat ik drie weken geleden een oudje van hem postte, want ik was toen eigenlijk al op zoek naar iets nieuws van Aloe Blacc. Mijn gut feeling was blijkbaar niet heel slecht, want prompt is daar een eerste nummer van zijn aanstaande album gelekt. De beste vondst van week 7, niets fijner dan een soulstem op hiphopbeats:
Aloe Blacc – I need a dollar

Weeknummer

#6: Rodriguez

Hup, door met week 6.
“Sixto Diaz Rodriguez (1942) komt in geen enkel naslagwerk voor, zijn platen waren al snel zo goed als onvindbaar, maar wie er eentje te pakken kreeg, begon een groot reclameoffensief.” De Volkskrant heeft gelijk en ik doe mee:
Rodriguez – Jane S. Piddy

Weeknummer

#5: Yeasayer

Ok, het is een beetje gay, en ook behoorlijk een hype. Twee dingen die je af kunnen schrikken, ware het niet dat het zo rete-catchy is. Maar dan een beetje alternatief:
Yeasayer – ONE
(van het überhaupt fijne album Odd Blood)

Weeknummer

#4: Emanon

Afgelopen week veel muziek gedownload, dus een ruimere keuze voor het weeknummer dan bij #3, toen ik ongeveer moest kiezen tussen Terence Trent Darby en Black Sabbath.
Dat waren andere tijden, terug naar de onze: fijne nieuwe electronische muziek van Four Tet en Shafiq Husayn wordt nipt verslagen door Aloe Blacc & Exile die zichzelf samen Emanon noemen. Gevonden omdat ik erg fan ben van Aloe Blacc’s album Shine Through uit 2006 en ik op zoek ging naar meer van de beste soulrapper:
Emanon – Ahh Ouai

Weeknummer

#3: Black Sabbath

(Her-) Ontdekt tijdens het bowlinguitje met de mentorgroep uit 1998 waarmee ik toendertijd vier maanden Industrieel Ontwerpen heb gestudeerd aan de TU Delft. Lastige zin, lastige situatie ook. Gelukkig was er bowling (waar ik heel slecht in blijk te zijn), en gelukkig is er Black Sabbath, lekker ongegeneerde kitsch:
Black Sabbath – Paranoid

Weeknummer

#2: Moss

Ok, inmiddels ruim in week 3 van 2010, maar laten we het erop houden dat muziek even moet bezinken voor de krenten zich van de pap onderscheiden. Het album van Moss komt nota bene uit 2009, maar was aan me voorbij gegaan. Die schade ga ik maar eens inhalen, want wat ik vorige week hoorde was prachtig. En nog Nederlands ook:
Moss – I Apologise (Dear Simon)

Weeknummer

#1: Bunker Hill

Als tegenwicht kan ik natuurlijk ook goede muziek plaatsen. Afgelopen week ontdekt, muziek zoals het nooit meer zal klinken, rock en roll waarvan je begrijpt dat mensen er vroeger van schrokken. Hilarisch én overweldigend:
Bunker Hill – The Girl Can’t Dance